در دوره ای به لحاظ شرایط اجتماعی دسترسی به جنس زن و دختر دشوار بود ،شاعری چون عراقی می سرود :همه شب نهادم سر چو سگان بر آستانت/ که رقیب در نیاید به بهانه گدایی[جدایی]...شاعر و روای در وفا داری و پاییدن کوی معشوق ،چون سگی آن حوالی را می پایید، یعنی معشوق در مرتبتی بالا و خدایگونه داشت!اما در دوره ی معاصر ،رخدادهای معضلات تصنعی ای و ساختگی برای جامعه ی زنان و مردان ،زن از پستوهای اجتماعی- فکری بیرون آمد اما بی نبود یا کمترین امکانات اجتماعی؛ رخدادهای "دختر فراری" در طهران و شهرستان ها به عنوان معضلی اجتماعی و حتا فرهنگی ،در سطح "شبه شهرها" و روستا ها هویدا شد،در چنین شرایطی بود که دسترسی به زن و دختر سهل الوصول شد ،بازهم جامعه قداست این فرشتگان را با رعایت موازینی حفظ می نمود، در شعر معاصر (سوای شعر مخدرآمیز سنتی امروز که با صائب و سبک هندی جفت و جور حاکمیتی یافته) شاعران شعر سپید ، و شاملو این چنین سرود: آینه ای در برابر آینه ات می گذارم/ تا از تو ابدیتی بسازم...یعنی زن در جامعه ی شاملویی با دل و همدلی چون آیینه آرایشگران که در برابر هم(قلب ها- همدلی)قرار می گرفتند،عاشقانه هم عاشق هم معشوق به تکثر آوایی تا چهرگانی و فکری و برابر طلبی ها، به بی نهایت پیوند می خورد. شاملو چنین با درایت موقعیت عشق و زن را در چنین جامعه ای برابر و بالانس نمود؛یعنی نه برای معشوقه ،چون عراقی موقعیتی خدایی فرض نمود و شاعر را تا حد سگ نازل ننمود بل متناسب با اوضاع اجتماع زن را از حالت خدایگونگی به برابرخواهی انسانی قرار داد .اما در دهه ی هشتاد چنین نبود.اوضاع برای زنانی که تا چندی پیش در مخدره ها و خفایا، نسبتن از حریم امن سنتی برخوردار بودند،حالا با حضور درجامعه دست به مطالبه گری زده و کانون های قدر

"زبان اشیا "تفنگ داشت آماده میشدتا برود به گفتگوی تمدنهاتا تقابل فرهنگ خیابانهادست رویش را شست(یعنی که وضو گرفت)با یک بار گلنگدنخلط گلویش را پاک کردیکی از شانههایش را عقب دادیکی از چشمانش رابستو خال پیشانیاش راکه در آیینه دیده بود به یاد آوردنفس را در سینهاش حبس!اما مشتها او را گلوله باران کردندتفنگ از خیابان با دو چشم لالنزد اربابش بازگشتو بیلها دسته جمعیبرای ارباب و کلاشینکفدر بهشت موعودی که به هم وعده داده بودندخانهای مستطیلی حفر کردند!همواره در انقلاب و اعتراضات استکه بیلها و تفنگهازبان یکدیگر را خوب میفهمند؟!۲ شهریور۱۴۰۳